Sionnach ar fhaiche oíche

le Gréagoir Ó Dúill, Baile Átha Cliath

Éirím i lár na hoíche mar is gnáth anois, leis an draein a fholmhú,
seasaim ansin gan corraíol ar an choradh sa staighre, leathbhealach suas,
leathbhealach síos, ag amharc amach an fhuinneog tamall
ar an ghairdín, ar na crainn, ar an oíche oíche lánghealaí,
néallta bunscoile sa tóir ar a chéile trasna chlós na spéire.
Tá sionnach óg ag súgradh le corp ann, corp faoi fhionnadh bhán,
ceithre chos ag gobadh amach go righin, an ionathair gheal ag doirteadh
ina mealla tiubha, ina sneachta ar an fhaiche.

Iompraíonn sé an t-íobartach faoi sceach, déanann rúide súgartha arís
go lár gealaí faiche. Cluinim an dranntán, dordcheol fuatha,
tionlacan deiridh an bháis ag a liacht sin romham.
Tagann crathán fuachta orm,
téim ar ais a luí ar mo thaobh chluthar féin den leaba.
Ar maidin, imím ag cuartach fianaise an áir:
bréagán linbh, caora bheag olna a fágadh amuigh,
a mhuscail sa mhadadh rua a dhúchas seilge; bailím na píosaí,
caithim isteach sa bhruscar iad.

Róshoineanta atá an leanbh do cheacht na péine, don chaill,
do chluiche na cinniúna go fóill. Mise a fhoghlaimíonn thar a ceann,
ar an choradh leathbhealaigh ar an staighre, ag stánadh isteach sa dorchadas.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s