Mála an Éithigh

le Lisa Nic Dhoinnléibhe, Gaillimh

 

“Cad sa diabhal é sin!?”

D’aisfhuaimnigh scairt chaol Aoife ina gírle guairle i measc na stuaiceanna ina dtimpeall. Bhain glór na fuaime geit as Aoife féin fiú, gan trácht ar an dream turasóirí a bhí sna sála orthu. Ní hé nach raibh a fhios aici cad a bhí sa mhála lomchaite a bhí tar éis titim as mála droma Pedro. Nár mhinic sult bainte aici as an dtaisce istigh cheana.

Bhí a fhios aici anois gur botún é an scread a ligint aisti, rud a tharraing aird na dturasóirí eile ar an mála chomh maith. Thiontaigh Pedro de phráinn agus d’fhéach sé ar chúis imní Aoife; an mála dúdhearg ina luí ar an dtalamh chreagach taobh thiar dó, a bhéal ar leathoscailt, é i mbaol a rún a sceitheadh. Stán sé ar Aoife, súile a chinn ag impí uirthi fanacht socair le go gcuirfeadh sé an mála thar nais ina mhála droma. Shocraigh a ghluaiseachtaí suaimhneacha na turasóirí agus leanadar tharstu ar a gcuid spaisteoireachta.

Rug Pedro greim docht láimhe ar Aoife.

“Labhróimid faoi níos déanaí,” ar sé de shiosarnach ina cluas. Thuig Aoife ar dháiríreacht a ghutha nach raibh an dara rogha aici ach ligint uirthi nár tharla faic. Ligint uirthi nár mhothaigh sí meáchan ar a hucht a chuir bac ar mhéid an ocsaigin a bhí á shú aici. Shiúl an bheirt, lámh i lámh a chéile, iad ina dtost, iad ag dul i dtreo an bhealaigh amach, i dtreo luí na gréine. Dhá scáth ar thírdhreach gealaí Valle de la Luna.

*

Shuigh an mála dúdhearg ar an leaba eatarthu. Bhí aghaidh Aoife beagnach ar chomhdhath leis an mála, agus bhí deoir le feiscint ar a leiceann. Ceisteanna á n-árdú féin ina hintinn.

“Agus bhí sé agat a Phedro … ar an mbus … ón gColóim go dtí an Bholaiv? An bus ar ar tháinig na hoifigigh chustam ar bord?”

“Bhí…”

Samhail shoiléir na n-oifigeach in intinn Aoife. A nguthanna borba ag iarraidh pasanna ar gach éinne ar an mbus, iad ag streachailt málaí ón gcorrdhuine chun spotseiceáil a dhéanamh, iad ag caitheamh na málaí thar nais. Ghriog seo an neirbhís a bhraith sí ag an am. Ach de réir a chéile, ní neirbhís a mhothaigh sí ach imeagla. Imeagla agus fearg.

“A Thiarcais! Nach dtuigeann tú go bhfuil sé neamhdhleathach! Thar teorainn idirnáisiúnta!? Nár smaoinigh tú fúmsa? Turasóir Eorpach … i Meiriceá Theas … bainteach le … le…!!!”

“Ná bí buartha. Ní raibh siad chun teacht air. Bhí sé i bhfolach agam. Ní bhíonn aon mhaitheas leis na hoifigigh chustam sin ar aon nós.”

“Na … na … na hoifigigh sin?” Bhreathnaigh Aoife ar Phedro go díchreidmheach.

“Agus cad faoin eitilt a bheidh againn i gceann dhá lá? Cad faoi na hoifigigh sin? An mbeidh an mála ag teacht linn go dtí an Airgintín?”

“Cuirfidh mé go maith i bhfolach é. Ná bí buartha. Déantar é an t-am ar fad.”

Is ansin a phléasc Aoife. Phléasc idir ghol agus fhearg agus fhrustrachas uirthi d’aon gheábh amháin. Bhreathnaigh Pedro uirthi amhail is gur cuma leis faoi shlándáil an aerfoirt. Amhail is go raibh mearbhall air. Amhail is nár thuig sé cén fáth go raibh Aoife ag éirí chomh trína chéile is a bhí. I lár a spaspais di agus í ag breathnú ar aghaidh shoineanta Phedro, rith rud éigin le hAoife. Bhí gach seans ann nach raibh sé ar eitleán riamh. Nach ise a cheannaigh an ticéad dó ionas go mbeidís ábalta dul ar thuras go dtí an Airgintín le chéile. B’fhéidir nár thuig sé an méid slándála a bhí i gceist toisc nach raibh aon taithí aige. Thráigh a fearg píosa leis an tuiscint sin. Dá mba shin an cás, thuigfeadh sí dá easpa eagla. Ach thuig sí freisin go mbeadh uirthi a bheith dian leis agus gan aon rogha a thabhairt dó.

“Nílim ag teacht ar an eitilt leat má tá an diabhal mála sin linn. Caithfidh tú fáil réidh leis roimh an eitilt!” Bhain láidreacht na cainte geit as Pedro.

“Ach … Tá an mála lán a Aoife … Smaoinigh ar an méid airgid … Ní féidir … ”

“Níl an dara rogha ann. Mise nó an mála, agus sin sin!”

Stán Aoife ar Phedro go fíochmhar. Ní raibh a leithéid de chinnteacht allta feicthe ag Pedro i súile na mná óige riamh sna ceithre mhí a raibh aithne acu ar a chéile. Bhí a fhios aige nach mbeadh bua na hargóinte aige an oíche sin. Thóg sé aghaidh Aoife ina lámh, phóg sé í go bog agus d’fhéach sa tsúil uirthi.

“Ceart go leor a stór. Anois, stop den ghol, le do thoil. Roghnaím tusa, a thaisce. Ach, ba uafásach an cur amú airgid é go léir a chaitheamh amach. Seolfaidh mé abhaile é chugam féin sa phost. Ceart go leor?”

Sméid Aoife a ceann go tapa. Bheadh rogha ar bith eile níos fearr ná an diabhal mála a iompar ar an eitleán leo.

“Ach, coinníoll amháin. Anocht táimid chun sult a bhaint as sula seolaim ar aghaidh é.”

Bhreathnaigh Aoife ar an mála dúdhearg i lámh an Cholómaigh, ansin d’fhéach sí isteach ina shúile donna. Chreid sí milseacht na bhfocal uaidh agus, de réir a chéile, chiúnaigh ar a hipearanálú. Cén fáth nach mbainfidís sult as an gcuid eile den oíche le cabhair an earra dhraíochta. Ní bheadh a fhios ag éinne cad a bhí ag tarlú i bpríobháideachas an tseomra.

*

Chaith Aoife agus Pedro an dá lá dár gcionn ag taiscéal na n-iontas i La Paz. Chúlaigh ar an achrainn in intinn Aoife toisc gnóthúlacht an lae. Ar maidin na heitilte d’imigh Pedro leis go dtí oifig an phoist lena mhála dúdhearg agus é beartaithe go cúramach i mbosca beag donn. Fágadh Aoife i mbun pacála agus saoirse nua ar a hintinn le himeacht an mhála. Mhothaigh sí cúlú ar an imní. Líon a ceann le smaointí gealgháireacha faoin turas chuig an Airgintín. Radhairc ghalánta, fíonta iontacha, feolta den chéad scoth, rince tango …

Bhrúigh Pedro doras an tseomra isteach de gheit. Bhí cuma fhuascrach air agus shiúil sé go stadach i dtreo Aoife. Chonaic Aoife an bosca ina lámh aige i gcónaí agus thráigh a suaimhneas intinne ar an dtoirt.

“Ní raibh siad sásta é a sheoladh … Bhí siad ag iarraidh a fháil amach cad a bhí ann … D’iarr siad orm é a oscailt!” Bhí crith ar a ghuth.

Tharraing Aoife anáil agus rinne iarracht díriú ar an bhfadhb.

“Tá a fhios agat cad atá le déanamh leis,” ar sí.

“Ach a Aoife … smaoinigh ar an airgead ”

“Mise nó an bosca … Do rogha … ” ar sí go bagrach agus í ag gearradh isteach air. Stop Pedro ina mharbhstad i lár an tseomra.

“Tá an ceart agat a stór. Déileálfaidh mise leis seo. Téigh tusa agus cuir an tacsaí chuig an aerfort in áirithe thíos staighre. Beidh mé leat go luath agus beidh an fhadhb seo réitithe agam.”

Shiúil Aoife go mall i dtreo an dorais agus d’imigh Pedro i dtreo an leithris ar an dtrádán céanna. Stán siad ar a chéile soicind nó dhó, ansin bhailigh Aoife léi an doras amach. Stad sí, cluas leis an doras, ar feadh meandair agus chuala sruthlú an leithris laistigh. Thug cinnteacht na fuaime faoiseamh don bhean óg.

*

Bhreathnaigh Aoife ón dtacsaí ar mhná na Bolaive, ar a hataí móra seanfhaiseanta agus ar a málaí ildaite. Ar bhealach, bhí sí sásta go raibh sí ag fágaint na háite, ach ba mhó a sástacht fós go raibh an mála dúdhearg úd á fhágaint ina diaidh aici.

Nuair a shroicheadar an t-aerfort bhain Aoife sásamh as gach uile leibhéal slándála. Ní hamháin go raibh slándáil na bpasanna agus slándáil ó thaobh brathadóirí miotail de ann, ach anuas ar sin chuardaigh na hoifigigh chustam gach mála go mion. Bhain an t-oifigeach baineann, a bhí i mbun chuardach mhála Aoife, mála beag milseáin as póca tosaigh a mála.

“Ith ceann díobh,” a d’ordaigh sí go húdarásach. Bhain Aoife sásamh as an milseán a ithe os comhair Pedro. Léirigh sé seo go raibh an ceart aici faoi leibhéal na slándála san aerfort.

Agus an tseiceáil slándála deireanaí curtha díobh, d’iompaigh Aoife i dtreo Pedro.

“Nach ndúirt mé leat go mbeadh an tslándáil an-dian san aerfort? Tá an t-ádh dearg linn gur chaith tú uait an mála sin,” ar sí le hosna fhaoiseamhach agus le meathgháire ar a haghaidh. Ach bhí gáire níos leithne ar aghaidh Pedro. Chrom sé agus chogair sé i gcluas an Éireannaigh.

“Nach ndúirt mise leatsa nach raibh aon mhaitheas leis na hoifigigh chustaim sin?” D’aistrigh meathgháire Aoife ina ghrainc ar chloisint na habairte di.

“Cad atá i gceist agat?”

Chaoch Pedro súil uirthi agus rinne gáire.

“Níor smaoinigh siad ar mo fho-bhríste a sheiceáil.”

Is ansin a chuala an bheirt seoithín tafainn. D’iompaigh siad i dtreo na fuaime agus leath súile na beirte ar feiceáil dóibh beirt oifigeach custaim agus a madra chucu.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s