Competition Winners 2017

MILG Comórtas Scríbhneoireachta 2017, Torthaí

Prós:

1ú. Dúrún – Sean Ó Cadhain, BAC
2ú. Mo Chara Neamhghnách – Joe Ó Reilly, Cheshire

Filíocht:

1ú. An t-aos eagna umhal – Seán Ó Muireagain, Beal Feirste
2ú. Anáil ag éalú – Éilis Ní Dhúill, Gaillimh

Advertisements

Mála an Éithigh

le Lisa Nic Dhoinnléibhe, Gaillimh

 

“Cad sa diabhal é sin!?”

D’aisfhuaimnigh scairt chaol Aoife ina gírle guairle i measc na stuaiceanna ina dtimpeall. Bhain glór na fuaime geit as Aoife féin fiú, gan trácht ar an dream turasóirí a bhí sna sála orthu. Ní hé nach raibh a fhios aici cad a bhí sa mhála lomchaite a bhí tar éis titim as mála droma Pedro. Nár mhinic sult bainte aici as an dtaisce istigh cheana.

Bhí a fhios aici anois gur botún é an scread a ligint aisti, rud a tharraing aird na dturasóirí eile ar an mála chomh maith. Thiontaigh Pedro de phráinn agus d’fhéach sé ar chúis imní Aoife; an mála dúdhearg ina luí ar an dtalamh chreagach taobh thiar dó, a bhéal ar leathoscailt, é i mbaol a rún a sceitheadh. Stán sé ar Aoife, súile a chinn ag impí uirthi fanacht socair le go gcuirfeadh sé an mála thar nais ina mhála droma. Shocraigh a ghluaiseachtaí suaimhneacha na turasóirí agus leanadar tharstu ar a gcuid spaisteoireachta.

Rug Pedro greim docht láimhe ar Aoife.

“Labhróimid faoi níos déanaí,” ar sé de shiosarnach ina cluas. Thuig Aoife ar dháiríreacht a ghutha nach raibh an dara rogha aici ach ligint uirthi nár tharla faic. Ligint uirthi nár mhothaigh sí meáchan ar a hucht a chuir bac ar mhéid an ocsaigin a bhí á shú aici. Shiúl an bheirt, lámh i lámh a chéile, iad ina dtost, iad ag dul i dtreo an bhealaigh amach, i dtreo luí na gréine. Dhá scáth ar thírdhreach gealaí Valle de la Luna.

*

Shuigh an mála dúdhearg ar an leaba eatarthu. Bhí aghaidh Aoife beagnach ar chomhdhath leis an mála, agus bhí deoir le feiscint ar a leiceann. Ceisteanna á n-árdú féin ina hintinn.

“Agus bhí sé agat a Phedro … ar an mbus … ón gColóim go dtí an Bholaiv? An bus ar ar tháinig na hoifigigh chustam ar bord?”

“Bhí…”

Samhail shoiléir na n-oifigeach in intinn Aoife. A nguthanna borba ag iarraidh pasanna ar gach éinne ar an mbus, iad ag streachailt málaí ón gcorrdhuine chun spotseiceáil a dhéanamh, iad ag caitheamh na málaí thar nais. Ghriog seo an neirbhís a bhraith sí ag an am. Ach de réir a chéile, ní neirbhís a mhothaigh sí ach imeagla. Imeagla agus fearg.

“A Thiarcais! Nach dtuigeann tú go bhfuil sé neamhdhleathach! Thar teorainn idirnáisiúnta!? Nár smaoinigh tú fúmsa? Turasóir Eorpach … i Meiriceá Theas … bainteach le … le…!!!”

“Ná bí buartha. Ní raibh siad chun teacht air. Bhí sé i bhfolach agam. Ní bhíonn aon mhaitheas leis na hoifigigh chustam sin ar aon nós.”

“Na … na … na hoifigigh sin?” Bhreathnaigh Aoife ar Phedro go díchreidmheach.

“Agus cad faoin eitilt a bheidh againn i gceann dhá lá? Cad faoi na hoifigigh sin? An mbeidh an mála ag teacht linn go dtí an Airgintín?”

“Cuirfidh mé go maith i bhfolach é. Ná bí buartha. Déantar é an t-am ar fad.”

Is ansin a phléasc Aoife. Phléasc idir ghol agus fhearg agus fhrustrachas uirthi d’aon gheábh amháin. Bhreathnaigh Pedro uirthi amhail is gur cuma leis faoi shlándáil an aerfoirt. Amhail is go raibh mearbhall air. Amhail is nár thuig sé cén fáth go raibh Aoife ag éirí chomh trína chéile is a bhí. I lár a spaspais di agus í ag breathnú ar aghaidh shoineanta Phedro, rith rud éigin le hAoife. Bhí gach seans ann nach raibh sé ar eitleán riamh. Nach ise a cheannaigh an ticéad dó ionas go mbeidís ábalta dul ar thuras go dtí an Airgintín le chéile. B’fhéidir nár thuig sé an méid slándála a bhí i gceist toisc nach raibh aon taithí aige. Thráigh a fearg píosa leis an tuiscint sin. Dá mba shin an cás, thuigfeadh sí dá easpa eagla. Ach thuig sí freisin go mbeadh uirthi a bheith dian leis agus gan aon rogha a thabhairt dó.

“Nílim ag teacht ar an eitilt leat má tá an diabhal mála sin linn. Caithfidh tú fáil réidh leis roimh an eitilt!” Bhain láidreacht na cainte geit as Pedro.

“Ach … Tá an mála lán a Aoife … Smaoinigh ar an méid airgid … Ní féidir … ”

“Níl an dara rogha ann. Mise nó an mála, agus sin sin!”

Stán Aoife ar Phedro go fíochmhar. Ní raibh a leithéid de chinnteacht allta feicthe ag Pedro i súile na mná óige riamh sna ceithre mhí a raibh aithne acu ar a chéile. Bhí a fhios aige nach mbeadh bua na hargóinte aige an oíche sin. Thóg sé aghaidh Aoife ina lámh, phóg sé í go bog agus d’fhéach sa tsúil uirthi.

“Ceart go leor a stór. Anois, stop den ghol, le do thoil. Roghnaím tusa, a thaisce. Ach, ba uafásach an cur amú airgid é go léir a chaitheamh amach. Seolfaidh mé abhaile é chugam féin sa phost. Ceart go leor?”

Sméid Aoife a ceann go tapa. Bheadh rogha ar bith eile níos fearr ná an diabhal mála a iompar ar an eitleán leo.

“Ach, coinníoll amháin. Anocht táimid chun sult a bhaint as sula seolaim ar aghaidh é.”

Bhreathnaigh Aoife ar an mála dúdhearg i lámh an Cholómaigh, ansin d’fhéach sí isteach ina shúile donna. Chreid sí milseacht na bhfocal uaidh agus, de réir a chéile, chiúnaigh ar a hipearanálú. Cén fáth nach mbainfidís sult as an gcuid eile den oíche le cabhair an earra dhraíochta. Ní bheadh a fhios ag éinne cad a bhí ag tarlú i bpríobháideachas an tseomra.

*

Chaith Aoife agus Pedro an dá lá dár gcionn ag taiscéal na n-iontas i La Paz. Chúlaigh ar an achrainn in intinn Aoife toisc gnóthúlacht an lae. Ar maidin na heitilte d’imigh Pedro leis go dtí oifig an phoist lena mhála dúdhearg agus é beartaithe go cúramach i mbosca beag donn. Fágadh Aoife i mbun pacála agus saoirse nua ar a hintinn le himeacht an mhála. Mhothaigh sí cúlú ar an imní. Líon a ceann le smaointí gealgháireacha faoin turas chuig an Airgintín. Radhairc ghalánta, fíonta iontacha, feolta den chéad scoth, rince tango …

Bhrúigh Pedro doras an tseomra isteach de gheit. Bhí cuma fhuascrach air agus shiúil sé go stadach i dtreo Aoife. Chonaic Aoife an bosca ina lámh aige i gcónaí agus thráigh a suaimhneas intinne ar an dtoirt.

“Ní raibh siad sásta é a sheoladh … Bhí siad ag iarraidh a fháil amach cad a bhí ann … D’iarr siad orm é a oscailt!” Bhí crith ar a ghuth.

Tharraing Aoife anáil agus rinne iarracht díriú ar an bhfadhb.

“Tá a fhios agat cad atá le déanamh leis,” ar sí.

“Ach a Aoife … smaoinigh ar an airgead ”

“Mise nó an bosca … Do rogha … ” ar sí go bagrach agus í ag gearradh isteach air. Stop Pedro ina mharbhstad i lár an tseomra.

“Tá an ceart agat a stór. Déileálfaidh mise leis seo. Téigh tusa agus cuir an tacsaí chuig an aerfort in áirithe thíos staighre. Beidh mé leat go luath agus beidh an fhadhb seo réitithe agam.”

Shiúil Aoife go mall i dtreo an dorais agus d’imigh Pedro i dtreo an leithris ar an dtrádán céanna. Stán siad ar a chéile soicind nó dhó, ansin bhailigh Aoife léi an doras amach. Stad sí, cluas leis an doras, ar feadh meandair agus chuala sruthlú an leithris laistigh. Thug cinnteacht na fuaime faoiseamh don bhean óg.

*

Bhreathnaigh Aoife ón dtacsaí ar mhná na Bolaive, ar a hataí móra seanfhaiseanta agus ar a málaí ildaite. Ar bhealach, bhí sí sásta go raibh sí ag fágaint na háite, ach ba mhó a sástacht fós go raibh an mála dúdhearg úd á fhágaint ina diaidh aici.

Nuair a shroicheadar an t-aerfort bhain Aoife sásamh as gach uile leibhéal slándála. Ní hamháin go raibh slándáil na bpasanna agus slándáil ó thaobh brathadóirí miotail de ann, ach anuas ar sin chuardaigh na hoifigigh chustam gach mála go mion. Bhain an t-oifigeach baineann, a bhí i mbun chuardach mhála Aoife, mála beag milseáin as póca tosaigh a mála.

“Ith ceann díobh,” a d’ordaigh sí go húdarásach. Bhain Aoife sásamh as an milseán a ithe os comhair Pedro. Léirigh sé seo go raibh an ceart aici faoi leibhéal na slándála san aerfort.

Agus an tseiceáil slándála deireanaí curtha díobh, d’iompaigh Aoife i dtreo Pedro.

“Nach ndúirt mé leat go mbeadh an tslándáil an-dian san aerfort? Tá an t-ádh dearg linn gur chaith tú uait an mála sin,” ar sí le hosna fhaoiseamhach agus le meathgháire ar a haghaidh. Ach bhí gáire níos leithne ar aghaidh Pedro. Chrom sé agus chogair sé i gcluas an Éireannaigh.

“Nach ndúirt mise leatsa nach raibh aon mhaitheas leis na hoifigigh chustaim sin?” D’aistrigh meathgháire Aoife ina ghrainc ar chloisint na habairte di.

“Cad atá i gceist agat?”

Chaoch Pedro súil uirthi agus rinne gáire.

“Níor smaoinigh siad ar mo fho-bhríste a sheiceáil.”

Is ansin a chuala an bheirt seoithín tafainn. D’iompaigh siad i dtreo na fuaime agus leath súile na beirte ar feiceáil dóibh beirt oifigeach custaim agus a madra chucu.

An Giorria Éireannach (Lepus timidus hibernicus)

le  Seán Ó Muireagáin,

Nach uathúil is nach leithleach thú
A lagomorph dúchasach na tíre
Is faide thú i nÉirinn ná aon duine beo
An oighearaois féin nár mharaigh thú
Gur fhair tú theacht na athbhreithe

An glasmhíol ag tál gach ráithe
A chluasa barrdhubh lena shonrú
Fraoch agus luibheanna sa tsamhradh
Aiteann agus fraochán sa gheimhreadh
Níor ith tú do dhóthain nár fhág fuílleach

Chonaic tú céadtheacht na ndaoine
Rinne tú á gcothú ar feadh na haoise
Ba ghaiste thú roimh rinn saighde
Ach cailleadh thú go mór don tsáinn
I bhfolach i measc na luachraí
A bhí chomh flúirseach leat féin tan

30 míle bliain a mhair tú gan bhac
Go dtáinig an talmhaíocht mheicnithe
A thorchair do ghnáthóg gan srian
Ar nós na nGael a bheathaigh tú fadó
Ní bheidh do leithéid arís ann go deo

 

Tar liom ag Rince!

Éilish Ni Bhriain, Castlelyons, County Cork

Doc Carroll & The Royal Blues I gClub Oíche na Seascaidí!

Ní féidir an searrach fuadrach a choimeád socair seal…

Ní raibh mo Dhaid i bhfad laistigh den leath-dorais gach Deardaoin na seachtaine agus taoscán earraí on uachtarlann ina ghleic, nuair a phreabamar i mullach a chéile timpeall air chun greim a fháil ar an “Southern Star”. Ní cúrsaí na paróiste nó staid na tire a bhí mar chrá chroí ionainn ach díreach ar aghaidh linn go dtí an leathanach ‘sóisialta’ chun fáisnéis a bhailiú faoi ócáidí siamsa na deireadh seachtaine. Sea! bhí Donal Ring ag seinm i mBréantrá, thosaigh Lena ag valsáil leis an madra amuigh san chúl-chistin, ar nós cearc i gcoinne séadáin gaoithe nuair a chuala sí tagairt don mBanna Chéilí álainn! “Coimeád do ghlugar-chinn ar do ghualainn, a lana – níl seans faoin spéar againn dul ann muna mbeidh Donie tagtha abheile ar a laethanta saora ach níl baol go mbeadh an t-ádh sin buailte linn” arsa Aine go hamhrasach. Stop an damhsa ar an dtort … súil eile ar Bhíobla an Deiscirt! “Féach ar sin, tá Doc Carroll ag teacht go dtí Club na mBuachaillí ar an Domhnach. Anam an diabhail! buailimís bóthar” arsa Lena agus amach an doras leí chun súil a leagadh ar na ‘naoináin lachan a bhí ar seachrán san bhóithrín le hais an tobair fhíoruisce. Sheolfadh mo Mham an t-ál beag amach annsin agus bhídis ag útamáil síos suas ar a sáimhín só I dtanalacht an tsrutháin bhig. Ba bhreá iad na créatúirí céanna lena gcótaí míne, buí agus an lacha maithriúil ag snámh cóngarach dóibh. B’é an jab a bhí inár gcúraim ná súil géar a choiméad ar an gclann ar eagla na heagla go bpléascadh an tSeabhac craosach anuas agus béile a sciobadh dó féin in aon alp amháin. Bhíodh sceon an diabhail orainn i bhfaitíos go dtarlódh sé i ngan fhios dúinn, go mórmhór nuair a bhuail Deardaoin na hIrise sóisialta linn! Go bhfóra Dia orainn! bheadh ár bport seinnte dá dtarlódh fuadach na lachan agus caidé rí-rá ar siúl again faoi agenda na deireadh seachtaine…

Ar theacht oíche Domhnaigh, bhí an diabhal agus a mháthar amuigh ag siamsaíocht. Bhí pictiúrlann I mBeanntraí chomh maith darbh ainm An Stella agus bhíodh rince ar siúl gachra seachtain ach is don gClub eile a ‘thíocfadh na Bannaí cheoil den scoth a bhí faoi stiúriú an Chorparáid beannaithe “The Associated Ballrooms”. Ba iontach, gan comporáid an spiorod a bhí á leanúint agus an dúil nimhe a bhíodh san scleondar nuair a bhíomar ag bogadh i ngiorracht cluas éisteachta don halla agus tonnchrith torannach ó Big Tom & The Mainliners ag pléascadh an doras amach dúinn. A Mhuire Mháthar! bhímís ag léimnigh as ár gcraiceann agus scúite chun bheith ag baint lasracha as an úrlar – agus ag caitheamh stracfhéachaint timpeall ag an am céanna ar thóir aon bhlúirín de ‘thalann nua’ a bhí ag gabhaíl thar bhráid!

Nílim a rá go raibh cosa Riverdance bronnta ón gcliabhán ormsa ach bhí ‘fios-mo-chéirde’ nádurtha agam don Quickstep agus don Whirlpool Waltz, gan trácht ar an scléip ‘s craic a bhainimís as an Siege of Ennis. Bhí súil-aithne againn ar na rinceóirí féithiúla agus bhímís ag baint na cosa dínn féin chun babhta úrláir a bhaint amach leo. Bhí mo dhearthar Donie, ábalta go diabhal ag na steipeanna sainiúla agus lúas na gcos mar bua aige agus de thoradh sin bhí éileamh síoraí air. Nuair a chonaiceamar leaid leis “an dá chos chlé” ag déanamh orainn árdaimís an órdóg do Donie agus I bpreab na súile thuig sé go rabhamar I bponc agus bhog sé chun tosaigh san scuaine scuabach, bail ó Dhia ort, a Dhónaill mo chroí go deo. Níorbh é sin on gátar ba chrua óna shábháil tú sinn na blianta anuas agus go maire tú I bhfad mar cara buan do ghach éinne Timpeall ort. Dia diamhar leis na laethanta aoibhne sin, a lana!… Mo lean..mo léan..gan mé arís óg…insan ghleann ‘nar tógadh mé… Mar a deireann an tseanfhocal ‘Ní fhanann rith maith ag an gcapall rása i gcónai’ ach is deas go bhfuil na smaointe sonasacha sin sa chloigeonn againn óna sean laethanta.

Ba mhinic a bhogamar isteach thar thaírseach I gClub na mBuachaillí gan tuairm faoin spéar againn maidir le síob abhaile. Nuair a bhíonn tú óg agus aerach ní chuireann na ‘nithe beoga’ sin isteach ort móran ach is cuimhin liom oíche amháin go raibh Áine agus mé féin i sáinn ceart, in umar na h-aimiléise i ndorchadas na h-oíche agus sinn fada fánach ó bhaile. A Mhuire na bhFlaitheas! Ní hiad na steipeanna rince ná na buachaillí dathúla a bhí mar chúis imní dúinn anois – cá raibh gach éinne, cá raibh na Morris Minors agus na Anglias go léir imithe? Ní raibh faic le feiceáil nó le cloisint ach tafann scanrúil, uaigneach an mhadra trasna na gleannta agus múscailt obann an cholúir frithinge a bhí coimhthíoch do stracálaitha bhóthair an t-am sin den oíche…. Go bhfóra Dia orainn! Créatúirí aonaracha ag peadail ar aghaidh agus ocht mhíle go leith romhainn. Ní haon bhréag a rá go raibh ceannfé orainn agus sceon choirp ‘s chraicinn- chun an donais a chur ar an scéal ar fad, nach raibh na stílettos faiseanta ag brú go géar, scealpach ar na chosa leoclallacha a bhí tuirseach go leor cheana de bharr an bhabhta phramsála timpeall úrlár an Chlub!

Chuir Áine ceist ar stócach amháin a bhí ina shuí go compórdach inn Vókswagon, ar a nglaoimís an Passion Wagon agus an cailín beag, bídeach in aice leis, ag féachaint go bolgshúileach orainne, cosuil leis an ngearrcach ag súil le péist san nead chluthar! “Nílim ag dul díreach agus tá lánún eile ag taisteal liom” arsa an tiománaí go leadránach aguS thosaigh an t-ineall árdghlórach ag réabadh le fuadar an diabhail. Bhreac sé orainn nach raibh fonn ar mo dhuine beirt spaisteoir mar sinne bheith ag cur isteach ar a ghnóthaí phearsanta an uair seo den oíche! Ó mhuise! ‘Scaoil leis an ngaoth é’ arsa Áine -‘nuair a bheidh mise ag gabháil thar bhráid, lá des na laethanta seo, suite go bródúil i bhfeighil rotha ar mo ‘Station Wagon fhéin, mo cheann san aer-ní bheannóidh mé “am-an-lae” don ainniseoir sin.. Téanaim ort.’

Ba mhór an isle-bhrí a bhí ag goilliúint orainn ag bogadh amach ó chuan Bheanntraí faoi scáth na hoíche, díreach amach i dtreo an Bathing Box agus ag tabhairt aghaidh ‘neamheaglach’ aireach ar dhúthaigh beannaithe, neamhshaolta na Reilige ag bun cnocáin an Abbey… Ní raibh fhios agam cad faoi Áine ag an nóiméad seo ach dar liom fhéin, bhi an croí dearg- scanraithe istigh im’ lár -an croí beag a bhí ag déanamh a sheacht dhichill bualadh amach as mo chléibh faoi láthair! Dheineamar Comhartha na Croise orainn féin ag impí ar Anamacha glórmhara na Marbh gam corraí óna gCeathrú Ciúin laistigh den bhalla, an fhaid is a bhíomar bonn le bonn leo lasmuigh-ag giorrú an bhóthair go luas lasrach. Ba bheag nár léimeas as mo chraicennn ar chloisteáil dom glór torannach laistigh den chlaí cóngarach don mhion-bhóthar a bhí ag gobadh amach i dtreo an Goats Path – bóithrín cúng, tomógach a lean ar aghaidh go casta go dtí Cill chruachain agus Ahakista, ‘Ara fan socair, a lana sin pónaí an fhirín bhig atá ag cur faoi i gcarbhán thuas sa chúinne – níor chualais ach seitreach an ainmhí atá fiosrach faoin bheirt amadán ag siúl an bhóthair i gceartlár na h-oíche.” Bhí Áine bocht ag iarraidh mise a chioméad ar mo shuaimhneas. Ambaist! Saothar in aisce ab ea é… anois bhíos neirbhíseach roimh an ‘ainmhí allúrach eile san gcarbhan, ach bheartaíos mo chlab a choinneáil dúnta, Ní tróimide an t-each a shrian, deirtear ach de réir mar a bhí na bróga árda am chéasadh ba bhreá liom iad a chaitheamh uaim agus na fáinní cluas liobarnach chomh maith, a bhí ag luí isteach sa chraiceann agus sruthán allais ag sileadh uaim. Bhi snaidhm na péiste ar theanga Áine, bhí tuiscint cruinn aici faoin bhfaopach ina rabhamar sáite ach chloigh mo dheirfiúir leis ann mana céann, cibé eachtra a tharla dúinn…Mar a rinne tú an leaba, luigh uirthí.. Nach deas an smaoineamh anois bheith socair sásta san leaba bhog chlúimh sa bhaile agus buidéal te ‘neadaithe’ ina lár ag Mam, ag fanacht linn?

A Mhuire Mhóthar! cad faoi Mham? Beidh sí ag imeacht go mall as a meabhar le h-imní fúinn, na laethanta sin ní raibh aon fhón so-ghluaiste id’ iar-phóca, ní raibh mórán teilafóin poiblí ach oiread, bhí na gluaisteáin gann go leor ar an mbóthar-príbhléid suntasach bheith i seilbh ceann des na sóláistí sin ambaist! Leanamar ar aghaidh ag peadaíl an bhóthair’ ach go háirithe agus thosnaíomar ar aithriseóireacht an Choróin Mhuire agus sinn ag dul i ngleic le babhta dreapadóireachta thuas i dtreo Chuais a’ Phortaigh. Bhi Áine chun tosaigh agus mise ag freagairt go lag, éadóchasach caithim a admháil …A Naomh a Mhuire a Mháthar Dé, guigh orainn …ár bpeacaí ..anois…agus.. stop an chéad charr éle…a thiocfaidh ag fálróid léis inár dtreo…AMEN… Bhuel, bhuel ní chreidfeá an miorúilt a tharla, dar liomsa ar aon chuma. Bhíomar ag díriú isteach ar an tarna deichniúir naofa nuair a chualamar coscáin ciacánach ag scríobadh taobh thiar dínn. Bhí leisce orainn casadh siar ach labhair guth iseal ó fhuinneog na bpaisinéar.. “Cá bhfuil beirt sheacránaí ag gabháil ar a trí a chlog ar maidin…? suígí isteach in ainm Dé sar a mbeireann an Púca leis sibh! Ó tuirlingt anuas ar shróid aoibhinn, fairsing, tíriúil Dubhros-céim congarach de shléibhte Dhromréidh!

Is minic a chloistear nach mbíonn cuimhne ró-fhada ar an t-arán atá ite…ach ní dhearmadfaidh mé go deo na ndeor, cineáltas an fhir sin, bail ó Dhia air cibé ar bith cá bhfuíl sé inniu. Shábháil sé sinn ón sceon anróiteach a ghabhann le h-uair mharbh na hoíche agus bhí na colpaí ag eirí níos laige de réir mar a d’eirigh sé níos déanaí! Bhíomar ag scitiríl eadrainn fhéin agus sinn ag treabhadh linn síos an chosóin Pete’s Path, an ghearr-chúrsa abhaile ( thar on droichid adhmad a chuir daid le chéile chun sinne agus Jimmy, an fear Phoist a shlánú ó tuillte na habhann sa drochaimsir). Suas na steipeanna clochacha linn, ar an dtaobh eile, a lean díreach isteach inár iothlann fhéin. Thug Áine faoi ndeara go raibh ga solais ghealánaigh ag siománaíocht ar bharr na steipeanna agus a Thiarna, stadamar sioctha, i dtost na Marbh A Mhuire na bhFlaitheas! ní raibh tromluí na hoíche tosaithe i gceart fós.. ‘n fheadar an diabhal cad eile a bhí romhainn?! D’éisteamar ..bhí gach puinn anála ag imeacht uaimse… dhruid an bhladhm thaibhsiúil níos cóngaraí… ” Ara ‘n anam an díabhail cá raibh sibh?…ní bhfuair mé pioc suaimhnis ó do Mham leis na huaireannta ach í ag cnámhseáil is ag olagón gan staonadh ón uair thar mheán oíche … Ó táid tógtha i dtreo iasachta ag stráinséar’ éigin… nó b’fhéidir gur shleamhnaigh said isteach ón ndroichead agus iad imithe le sruth na habhann.. A Mháighdean Mhuire na Mhathar Ghlórmhar Tóg an laindéar agus buail bóthar!” Bhí an fear bocht ciaptha cráite agus dár ndóigh, bhí trua againn dó, cé nach raibh leigheas dá laghad againne ar an scéal. Maidir le Mam! bhuel fhuel .. Chaith Áine Stracfhéachaint fraochmhar I dtreo doras na cúl-cistine … Sea! Bhí sé leath-oscailte .. thiontaigh sí ar nós coinín scanraithe, ag casadh sméideóg thapaidh siar ormsa. A Thiarna! scaipeas liom ina diaidh.. ag fógaint Daid agus an laindéar preabach chun scéal na nÍnionacha Drabhlásacha a mhíniú do Mham thraochta… I gcásanna den tsaghas seo creidim féin gur fearr rith maith nádroch-sheasamh!!